คนเมืองจำนวนไม่น้อยต้องจ่ายค่าเดินทางด้วยรถไฟฟ้าราว 100 – 150 บาทต่อวัน หรือประมาณ 2,500 – 4,400 บาทต่อเดือน ยังไม่รวมค่าต่อรถจากบ้านถึงสถานี ยิ่งต้องเปลี่ยนสาย ก็ยิ่งมีโอกาสเจอค่าแรกเข้าซ้ำ ทั้งที่ยังเป็นการเดินทางเที่ยวเดิม
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สภาผู้บริโภคตั้งคำถามกับโครงสร้างค่าโดยสารรถไฟฟ้า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สภาผู้บริโภคผลักดันเรื่องนี้มาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่คัดค้านการปรับขึ้นค่าโดยสารสายสีเขียว เสนอให้ทบทวนราคา ติดตามการพัฒนาระบบตั๋วร่วม ไปจนถึงเรียกร้องให้รัฐเปิดข้อมูลต้นทุนและทบทวนโครงสร้างสัมปทาน โดยนำความสามารถในการจ่ายของประชาชนมาเป็นตัวตั้ง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง
- นับหนึ่ง! พ.ร.บ.ตั๋วร่วม เร่งกม.ลูกปรับแก้ ค่าแรกเข้า – สัมปทาน – กองทุน
- ขาด “ระบบตรวจรับทรัพย์สิน” : จุดอ่อน คืนสัมปทานสายสีเขียวปี 72
- สภาผู้บริโภคหารือขนส่ง เร่งแก้ปัญหาโครงสร้าง ยกระดับ ขนส่งสาธารณะ
สมุดปกขาว “ค่าโดยสารรถไฟฟ้าไทย: ต้นทุนชีวิตและสิทธิในการเดินทางคนเมือง” ไม่ได้ตั้งคำถามแค่ว่าทำไม ค่าโดยสารรถไฟฟ้า ถึงแพง แต่ชวนมองต่อไปว่า ค่าเดินทางที่ต้องจ่ายทุกวันกำลังกระทบโอกาสในชีวิตของคนเมืองอย่างไร ใครเป็นคนแบกรับภาระมากที่สุด ทำไมการเดินทางข้ามสายที่ดูเหมือนต่อเนื่อง กลับต้องเริ่มคิดราคาใหม่ และระบบรถไฟฟ้าควรเปลี่ยนอย่างไร เพื่อให้การเดินทางเป็นสิทธิที่ทุกคนเข้าถึงได้จริง
สมุดปกขาวยังเสนอแนวทางแก้ปัญหาใน 3 ระดับ ตั้งแต่มาตรการเร่งด่วนเพื่อลดภาระค่าเดินทาง การปรับโครงสร้างราคา ไปจนถึงการปฏิรูประบบในระยะยาว เพื่อให้รถไฟฟ้าเป็นบริการสาธารณะที่คนทุกกลุ่มใช้ได้ ไม่ใช่บริการที่เข้าถึงได้เฉพาะคนที่มีกำลังจ่าย
